Stichting leven met stemmen.

stemmen horen accepteren en begrijpelijk maken

Wie zijn wij

Marius Romme is psychiater en 25 jaar hoogleraar sociale psychiatrie geweest aan de Universiteit van Maastricht, de medische opleiding.
Sociale psychiatrie betekent de studie van de samenhang tussen geestelijke gezondheid problemen en wat er in iemands leven gebeurd is of nog steeds gebeurt. Hij werkte aansluitend als psychiater bij de RIAGG Maastricht en de SPD. met langdurig psychiatrische patiënten die thuis woonden.

Sandra Escher was aanvankelijk journaliste die in Maastricht is komen werken om jonge wetenschappers te helpen bij het schrijven van artikelen over hun onderzoek. Door haar opleiding en werk bij verschillende uitgevers had zij de nodige ervaring in het interviewen van verschillende personen, wat zeer goed van pas bleek te komen in de onderzoeken met stemmenhoorders. Haar beginpunt was de communicatie en niet de theorie. Inmiddels is zij gepromoveerd op een uniek onderzoek naar kinderen die stemmen horen. Zij heeft de kinderen drie jaar gevolgd, in deze tijd raakte 60% van hun de stemmen kwijt.

Hoe is het begonnen

Het is begonnen in 1985 met Patsy Hage. Een stemmen hoorder die zich niet geholpen voelde door mijn benadering . Als psychiater was ik wel geïnteresseerd in de vraag of iemand al dan niet stemmen hoorde maar ik was niet gewend om op die ervaring in te gaan. Ik zou ook eigenlijk toen niet geweten hebben hoe.

Patsy had last van haar stemmen. Zij verboden haar allerlei dingen, zoals om te gaan zingen in het muziek koor. Ook stoorde ze haar bij het lezen en lezen is wat ze graag deed. Verder werd ze door haar stemmen bang gemaakt omdat de stemmen haar allerlei verwijten maakte.

Patsy wilde dat ik haar daadwerkelijk hielp met de stemmen om te leren gaan. Ze wilde minder sterk gestoord worden door de stemmen. Ik deed niet veel anders dan me afvragen of ze echt een stemmenhoren was. Dat wil zeggen of ze daadwerkelijk vreemde stem die zij niet als de hare beschouwde, noch als haar eigen gedachten opvatte. Nu was dat allemaal wel zo, maar ik gebruikte die informatie alleen om tot een diagnose te komen, onafhankelijk wat Patsy voor een verklaring voor die stemmen had. Zij schreef ze toe aan goden en was tegen deze situatie niet opgewassen. Dit noemt de psychiatrie een waan in plaats van een bijzonder persoonlijke overtuiging als poging om de beleving van de stemmen te verklaren.

Het duurde bijna een jaar voordat ik haar inderdaad geloofde en besefte dat zij terecht geholpen wilde worden met de hinder die ze van de stemmen ondervond. Omdat ze zich door alle verboden van de stemmen steeds meer isoleerde en somberder werd, begon ze aan zelfmoord te denken.

Ik moest iets verzinnen om dat isolement te doorbreken. Ik heb haar toen met andere patiënten die ook stemmen hoorde laten praten over haar stemmen. Dat hielp niet voldoende. Ze leerden niet om met haar stemmen om te gaan, wat geen van alle toen kon. Toen bedacht ik me dat als die ervaring zo duidelijk aanwezig was er zeker iemand op de wereld te vinden zou moeten zijn die wel met de stemmen overweg kon. Sandra kwam met het idee om het verhaal een TV talk show te vertellen, want dan kom je in elke huiskamer. In Sonja op Maandag heeft Patsy haar verhaal verteld en ik heb gezegd dat de psychiatrie geen antwoord had. In de show hebben we aangegeven dat we graag in contact zouden komen met mensen die wel met hun stemmen wel overweg konden. Toen kwamen er tot onze verassing, de telefoon stond rood gloeiend. Er waren ruim 700 reacties op de uitzending. Een aantal mensen gaven aan met de stemmen overweg te kunnen. Dit heeft ons aangezet in verder onderzoek naar deze ervaring. Het heeft ons gestimuleerd pas 25 jaar met stemmen horen bezig te zijn.